Blog

Oekraïnereis Roelofses en Katwijkers van 1 t/m 8 september

Vertrek

Een groepsreis is altijd mooi, maar vraagt ook veel voorbereiding. We verzamelen om 01:30 uur op het kantoor van BOOT. Voor de Katwijkers die er dan al een uur op hebben zitten, was het een erg kort nachtje. Maar je moet op tijd vertrekken, wil je op een fijn tijdstip aankomen in Polen op het slaapadres. We starten zo’n reis met het vragen om een zegen en na de nodige bakken koffie worden de busjes voorzien van de laatste stickers en worden de motoren gestart.  

Figuur 1: De stickers plakken.

Ook al heb ik inmiddels wat reizen gedaan, het blijft spannend. De eerste reisdag rijd je ongeveer 1400 km. De eerste kilometers blijven we bij elkaar en gaat alles goed. Na een uur heb je de eerste grens (NL-DE). Deze keer mochten we gewoon door.

Figuur 2: Het is altijd een mooi gezicht: 4 bussen op rij. Hier in Polen na de nodige kilometers.

Na een uur of zes door Duitsland kom je aan de Poolse grens. Ook hier grenscontroles. De truc is om goed afstand te houden van je voorganger. Ook deze keer geluk, ze zagen ons nog niet en haalden de personenauto voor ons eraf. Ze hebben maar plaats voor één voertuig in de controlezone, dus ze keken teleurgesteld naar onze busjes die ze liever gecontroleerd hadden.

’s Avonds ongeveer 5 minuten voordat we in Jaroslav waren, kwam er een bekende Volvo voorbij. Dit waren Kees en Hendrik die we hier zouden ontmoeten. Ons eerste doel in Oekraïne was Zjytomyr. Hier hebben zij een project waarvoor ik (Anne) een scan moest doen.

De grens Polen/Oekraïne

Voor mijzelf is dit altijd de grootste hobbel. Vooral de Poolse kant verzint nog wel eens dat we toch in de vrachtwagenrij moeten staan of andere gekheid. Hier splitst de groep zich in tweeën.

Figuur 3: De navigatie wordt ingesteld en de papieren gecheckt.

De ene groep rijdt humanitair en heeft niets aan te geven, dus die mag in de personenautorij. Deze groep van twee bussen heeft een record gevestigd: binnen 40 minuten de grens over. Dit was zelfs sneller dan Kees en Hendrik met hun personenauto. Bij de Poolse douane moet je normaal drie ramen langs, maar we mochten na raam één Oekraïne al in. Ook aan de Oekraïense kant drie ramen. Maar als Oekraïense mensen die ook staan te wachten voor de grens zien dat je humanitair rijdt, laten ze je altijd voor en zijn ze erg behulpzaam.

Groep 2, waarvan de bussen achterblijven, heeft wel wat uit te voeren: namelijk de twee bussen. Dit kost altijd meer tijd. Eén bus stond op Deens uitvoerkenteken. Dit is een nummer, maar de Oekraïners hadden een fout gemaakt. Een o op de papieren in plaats van een 0. Dit kostte ons uiteindelijk drie uur.

Figuur 4: De sfeer zat er nog goed in.

Daarna moesten we nog goed 500 kilometer naar ons einddoel. Dat klinkt niet als veel, maar is zeker 7 – 8 uur rijden. Onze colonne gaat nooit harder dan 100 km/uur en in Oekraïne red je dat niet.

Figuur 5: Een doorgaande weg in Oekraïne.

Toen we aankwamen in Zjytomyr rond 20:00 uur werden we begroet door de oorlog. Er stonden veel kleine jeeps met machinegeweren klaar om drones te onderscheppen.  

Figuur 6: De rookwolk die je ziet was een raket op Zjytomyr. Hierbij is het postkantoor vernietigd.

We vonden dit wel spannend. Zo dicht bij de oorlog waren we geen van allen geweest. Het geeft ook wel aan waarvoor we het doen. Het steunen van Oekraïne in deze moeilijke tijd.

’s Avonds ontmoetten we Kees, Hendrik en Zhanna met haar man Artem en haar team. Artem is militair en moest zich de volgende dag weer melden. We hebben samen gegeten.

Een dag Zjytomyr

De Jobo-bus had in Oekraïne een kapotte stuurbekrachtiging opgelopen en bij de Stichting-bus dachten we een lager te horen. Dus beide bussen zijn naar de garage gebracht. Nadat dit gedaan was, zijn we naar het psychiatrisch ziekenhuis geweest. BOOT heeft een subsidie gekregen om dit op te knappen. Uw schrijver heeft de twee verdiepingen ingescand met de Navvis. Het was voor ons erg schrikken toen we de staat van het ziekenhuis zagen.

Figuur 7: De toiletgroep voor 40 mannen.

Na het werkbezoek hadden Hendrik en Kees nog een aantal vergaderingen en heeft de rest van de groep een rondje gewandeld door het centrum van Zjytomyr. Wat opviel ten opzichte van de vorige reizen is dat er meer dan regelmatig luchtalarmen waren. Vorige reizen van mijzelf was dit veel minder.

Naar Vinnitsja

Na de nachtrust hebben we afscheid genomen van Hendrik, Kees en Zhanna en zijn we naar Vinnitsja gereden. Doel was daar om 11 uur te zijn. Dit hebben we niet gered. Het is goed twee uur rijden, maar we reden pas om half 11 weg.

Toen we in Vinnitsja aankwamen, zijn we eerst naar Koen gereden. Er was namelijk 45 kg vis mee en die moest de vriezer in. Maar daar later meer over.

Daarna zijn we snel doorgereden om de goederen en busjes af te leveren.  

Figuur 8: Hier zijn de busjes al gelost. 

Omdat wij eigenlijk altijd “haast” hebben, kwam het er nooit van om met Pavlo te eten. We hebben dat deze reis goed kunnen maken. Als lunch hebben we een echte Oekraïense lunch gegeten met zijn allen. Daarna hebben we een rondleiding gehad met een Engelse gids door Vinnitsja. We hebben wat uitleg gehad over het ontstaan van de stad tot nu. Hierna hebben we bussen overgedragen naar de eindgebruiker en vervolgens hebben we later nog een Oekraïens diner met Pavlo gegeten.

Naar Ladyzhyn

Nadat we afscheid genomen hadden van Pavlo en Viktoriia meldden we ons de volgende morgen bij Koen en Ira. Ira vertelde ons het verhaal over Ladyzhyn. De Sovjets hadden een perfecte samenleving. Gehandicapten pasten daar niet in. Deze zijn na de val van de USSR pas uit hun verstopplekken zoals zolders e.d. tevoorschijn gekomen. Ze werden buiten de stad in grote tehuizen ondergebracht.

Ook in Ladyzhyn zijn we ontvangen met een uitgebreide maaltijd. Maar daar speelde ook een probleem. De medewerkers moeten 5,5 kilometer lopen. Door weer en wind. Ze vragen met spoed een personeelsbus voor ongeveer 18 mensen. Ze hebben zelf € 6.000 euro gespaard. Maar door de oorlog kost een busje meer dan € 30.000. We proberen er € 10.000 van te maken en een bus te regelen. Bij hun eigen bus is de bodem eronderuit gevallen, dus die is niet meer te redden.

U kunt hierbij helpen door een overschrijving te doen naar de BDF o.v.v. bus Ladyzhyn, dan proberen wij dit mogelijk te maken.

We hebben een rondleiding gehad door de drie gebouwen. En omdat een groot aantal gehandicapten nooit hun bed uitkomt, hebben we hen met een bellenblaas vermaakt. Ze vinden het mooi om achter de bellen aan te gaan.

Ook hebben we voor de groep gezongen, ze vonden het prachtig. Veel van deze mensen krijgen bijna nooit bezoek. We hadden net ervoor ijs, meloenen en snoep gekocht, zodat we ze konden verrassen.

Figuur 9: De groep die nog wel naar buiten kon komen.

Die avond hebben we rustig samen gegeten en zijn we op tijd gaan rusten. De intensieve reis begon zijn tol te eisen.

Zondag vis bakken en kerkdienst

Wat de zondag betreft: Katwijkers zouden geen Katwijkers zijn als ze geen vis bij zich hadden. Er was 45 kilo vis meegenomen om kibbeling te maken voor een gaarkeuken die zich naast de kerk bevindt. Mijn broer en ik zijn naar de kerk geweest. De gemeente had de avond ervoor gehoord dat een van de pastors omgekomen was aan het front. Hiervoor was een herdenkingsmoment. Wederom een duidelijke aanwijzing van de oorlog die er gaande is…

De Kattukers (zoals ze zichzelf noemen) waren vroeg bij de gaarkeuken om de vis klaar te maken voor het bakken. Uiteindelijk hebben ze meer dan vier uur gebakken. Voor de bezoekers van de gaarkeuken was het feest. We hadden ook wat aardappelzetmeel waarmee dus een complete maaltijd gemaakt kon worden.

Figuur 10: De voorbereiding.

Figuur 11: De bakkers.

Figuur 12: De maaltijden en de bazinnen van de keuken.

Figuur 13: De eters.

Zoals je op de foto ziet, viel de vis goed in de smaak. We hebben voor de bezoekers nog het levenslied van Katwijk gezongen (Paarlen Poorten) en dat vonden ze prachtig. Hierna was het voor ons tijd om te gaan nadenken over de terugreis. We zijn deze dag nog naar Lviv gereden. Hier hebben we overnacht.

De grens over

We zijn op maandagmorgen om half 6 naar de grens tussen Polen en Oekraïne gereden. Dit is iets meer dan een uur rijden vanaf Lviv. We dachten net de wisseling van de wacht voor te zijn, maar helaas: eerst hadden we de wisseling van de Oekraïense grenswachten, daarna ook nog de Poolse. Toch waren we binnen twee uur de grens over, dus dat was mooi. Eén van de twee bussen kreeg een 100%-controle, dus dat duurde nog wel even.

Omdat we op de terugweg langs Oświęcim reden, was het idee om op eigen kosten hiernaartoe te gaan.

Figuur 14: Hier hebben we een rondleiding op eigen kosten van 3,5 uur gehad. Hierna hebben we geslapen in Katowice.

De laatste reisdag

We hadden nog ruim 1000 km tegoed. Zelfs de laatste dag is er nog avontuur. Bent u wel eens aangehouden bij de Duitse grens en met drie personen, maar twee paspoorten de grens overgegaan? Wij wel. Iemand had zijn paspoort in de andere bus liggen en die bus was niet gestopt bij de grens. Gelukkig liep het goed af. We waren rond 18:30 uur in Veenendaal. Na het afscheid gingen de Kattukers door naar Katwijk en was de reis van een week voorbij.

Dank voor het meelezen en voor alle giften die deze reizen mogelijk maken.

Anne, Marinus, Marinus, Jaap, Léon, Gert, Piet en Johas