Blog

Op maandagmorgen 3 augustus 2026 vertrekt Erik-Jan samen met zoon Jacco en vriend Marnix met een volle bus richting Oekraïne. Net als in de zomer van 2025 is ook deze zomer de bestemming het gezin van Volodymyr Avilov in Kremenchuk. Een behoorlijke rit van zo’n 2500 kilometer voor een enkele reis. Op de heenweg overnachten we net voor de grens van Oekraïne in Polen waarna we de volgende dag de rit vervolgen door op tijd te vertrekken richting de grensovergang van Budomierz. Het passeren van de grens lukt deze keer super snel; binnen een half uur staan we aan de andere kant bij de vlag van Oekraïne. Via wat vaste punten op de route “leren” we Google Maps hoe we willen rijden en zo ontwijken we het drukke Lviv en diverse “geitenpaden” die bekend staan om hun kuilen en gaten. We rijden bovenlangs Zhytomyr, door Kyiv en buigen daarna richting het zuiden. Aangezien het al met al een behoorlijke rit is, besluiten we om niet rond middernacht aan te komen in Kremenchuk, maar een hotel te boeken. 

 

De volgende ochtend rijden we nog een klein stukje en hebben we afgesproken bij het kinderkamp dat die ochtend op de planning staat. De temperatuur is inmiddels opgelopen tot 37 graden, dus we zijn blij dat het plein bij het cultuurhuis omgeven is door wat grote bomen. De groep van zo’n 40-50 kinderen doet na wat aarzeling in het begin fanatiek mee. 

 

Het gezin Avilov organiseert in de zomermaanden spelactiviteiten voor kinderen in de regio (deze zomer inmiddels al op 26 verschillende locaties). Vader Volodymyr is voorganger in de kerk en samen met zijn vrouw en dochters bezoekt en helpt hij ouderen en mensen in kwetsbare situaties. Ze organiseren veel bijeenkomsten voor kinderen en bezoeken ook gewonden in diverse hospitalen in en rond de stad.

 

Na afloop van het kinderkamp krijgen de kinderen een pakketje mee met wat schoolspulletjes, speelgoed, een knuffeltje en een kinderbijbeltje. De kinderen krijgen van ons nog een pet als extraatje. Na eerst de nodige foto’s en het roepen “Duhze dyakuyu” (hartelijk bedankt) gaan de kinderen blij en dankbaar met hun ouders naar huis. Een klein gebaar in een moeilijke en trieste situatie. 

 

We gaan richting Kremenchuk en worden thuis opgewacht door moeder Tatjana die voor ons ook nog een verrassing heeft. Tot onze grote verbazing staat er een auto met NL kenteken op het pad. Enkele dagen eerder waren Mannes en Jenny uit Nederland aangekomen die een weekje komen helpen. Ze gaan mee met de activiteiten en daarnaast timmert Mannes, die altijd bezig wil zijn, een overkapping voor het haardhout achterin de tuin. Belangrijk voor de winters die steeds moeilijker worden door de Russische aanvallen op de energievoorzieningen. Voor ons is hun aanwezigheid natuurlijk ook leuk om met wat Nederlanders te spreken en ervaringen te delen. Ook is er bezoek van vrienden uit Amerika. 

We vermaken ons in de tuin met de dochters en leren elkaar over en weer wat woorden.

In Zhytomyr kan een “family visit” aan Zhanna niet ontbreken. Een fijn weerzien. 

 

We bezoeken op de terugweg nog wat locaties en rijden terug richting Nederland. Nadat we bij de grensovergang bij Ustyluh als humanitair transport weinig medewerking ervaren, besluiten we door te rijden naar Dolhobyczów. Deze gaat wel soepel en de rit verloopt voorspoedig. We komen zaterdagmiddag veilig aan in Nederland. 

 

Dankbaar kijken we terug op een voorspoedige rit met veel indrukken maar ook mooie ontmoetingen.